کـــــــــلاغ ســفید

او اولین لیموترش زندگیش را له کرد

parekalagh — Sun, 29 Nov 2009 14:10:34 GMT

من را زیر میگیرد، دوچرخه اش رابه نزدیکترین دیوار تکیه می دهد؛ می رود می ایستد در صف بلند نان وایی تا با پول مچاله شده اش دوتا نان بگیرد ... و بگوید آقا چقدر داغ است. وقتی از توی صف به من نگاه میکند مادرش را به یاد می آورد که منتظر دوچرخه سواری ست که قدش از دوچرخه کوتاه تراست و نان هایی خریده که از دستش داغتر است و در صفی ایستاده که از سایه اش بلند تر است، پس چشمانش را از من می دزد نان ها را بغل میگیرد وتا خانه رکاب میزند.

ابهام

parekalagh — Thu, 12 Nov 2009 15:14:18 GMT

مرا غرق می کنی در ابهام

با زیبایی ناشناخته

گم می شدم در دود ، آفرینش و مرگ

برای سمت منتهایت

با امواج لغزان، شتابانم

و تصور میکنم

رقص سایه هایی که گاه و بی گاه

با انفجار بی رحمانه ای

سراپایم را در تاریکی گم می کنند

در راه، در ایستادن، درخواب

و تصور میکنم مبهم ترین لبخند را

در اعماق

هجوم میآوری به آفرینش مرگ

و هزاران آواز

در گوش ناشنوایی های

زیست

تولد ساده ای، از آزادی ، در اسارت

به فریاد باز خواهی شناخت

آماده ام

آماده ای تا بتازی

تا بتازانی

شیه های اسبی سیاه جامه را

در پهنه ی این غبار روبه فرار

دردی را تحمل این شیه نیست

غبار را از پشت پنجره تعقیب می کند

در ابهام تنهاترین شب سرد مه آلود

و روبه به من پشت میکند

زیستن ساده ی سیاه رزی در گلدان

و از یاد میبرد سرخیش را

ساعتی که رفتن به شماره می گذارد اتاق را

و خاک رو می روبد از غبار

با آخرین لبخند اسب

با ابهام ساده ی چشمانت

با مرگ

parekalagh — Mon, 09 Nov 2009 12:18:18 GMT

با تو برای چراغهای بی زمان وقت دارم
بگو تا ابد قرمز بمانند...

هجوم احساس

parekalagh — Sun, 08 Nov 2009 12:03:18 GMT

بی اعتمادم

به تو من هم٬
و هراسم از روزی است٬ که اعتماد کردیم...

مادر انجیرها

parekalagh — Sat, 24 Oct 2009 16:43:14 GMT

دل به تو سپردن

اگر شجاعت نباشد، حماقت نیست

تو آدمی را برای مرگ آماده میکنی

پ.ن. تعداد انجیرهای کیسه ی خداحافظیت ۱۲ به اضافه ۱۲ ویک رویای سر زمستانی بود، که دستانت را ها می کردم.

وقتی تمام چراغ ها خاموش بود

parekalagh — Fri, 09 Oct 2009 06:26:18 GMT

سراسر روزهای آفتابی ابری است و نیمه ی روز که خوابم تا شب بیدار بمانم که سحر پیاده برویم پیاده بیایم؛
و انگار هیچ وقت این رفت و آمد تمامی ندارد و من هنوز یاد کسی را به خاطر دارم که تا به حال ندیدمش. گفته بود که روزی بامن خواهد آمد و من از آن روز٬ تمام خاطراتش را می نویسم و با او قدم می زنم، سردم می شود زیر باران شب که هیچ ابری در آسمان نیست و سایه ها را دنبال می کنم تا کنار کوچه ای که همه می ایستند جز رودخانه ای که صدایش تا صبح از پشت پنجره خانه شان می آید.
هنوز خاطرم نیست کجا و کی به یادش آوردم اما هر شب با هم حرف می زنیم از روزی که گذشت و برای من ابری و پاییزی بود و برای او آفتابی تر از نیمروزهای تابستانی و استخری که در آن آبتنی می کرد و من که سردم می شد و با او آبتنی می کردم برای وقتی که کنار آفتاب تکیه به دیوار می لرزید و من گرمم می شد.
شب درب خانه شان باز بود و انتهای خانه شان روشن؛
برق حتی اگر رفته باشد چراغی روشن می ماند و من که همه خاطراتم را زیر نور این چراغ می نویسم بیشترین دلبستگی را به آن دارم پس دلم می خواهد همیشه برق برود؛ فیوز را می زنم چراغ روشن می شود و من داخل می شوم،

از چنار اول که گذشتی سمت راستت استخر است ٬بعد بید را رد می کنی وقتی رسیدی به پیچک شب بو چهار تا پله تا بالا هست...

سرش را از پنجره رو به حیاط بیرون کرده و من چراغ را می پایم، هوا بغض دارد و انگار کسی مرا تعقیب میکند روی دنده راستم می غلتم و دوباره سراغ چراغ را میگیرم که روشن است؛ زیر نور چراغ دستانش کشیده تر از روز است دستش را می دهد، می گیرم و می دویم به سمت خیابان و جوی پهنی که به آن می گوید رود خانه.
کسی در این تاریکی زمین نمی خورد جز من، به رود خانه که می رسیم همه چیز سردتر می شود جز دست هایش٬ مرا رها می کند می ترسم ٬سردم می شود سراغ چراغ را می گیرم انگار کسی آنرا خاموش کرده باشد و من گم شده باشم به دنبالش راه می افتم تا انتهای رود، پشت سرش هستم که باران می بارد و او می ترسد، برمیگردد دستانم را می گیرد.

می مانیم زیر طاق مغازه ای که خانه اجاره می داد و چراغش خاموش بود؛ دستانش سرد بود نگاهش را نمی دیدم پاهایش می لرزید گریه ام گرفته بود نمی ترسیدم، گریه ام گرفته بود اما نمی ترسیدم دستانم بی اختیار روی پایم ضربه میزدنند بی صداد گریه می کنم می فهمد و دستان سردش را روی گونه هایم سرمی دهد، یخ می کنم، ضربه ی دستانم سرعت بیشتری می گیرند، دوست دارم تمام چراغ ها خاموش باشند. باد تندی می وزد دستانم را نگه می دارد گریه ام تند تر می شود نمی ترسم سردم نیست همه جا تاریک است هوا سرد نیست رودخانه هنوز صداها را می بلعد، باران بند نیامده برمی گردیم خیس خیس.
پشت در خانه می گوید چراغ را کسی روشن کرده باید برگردی؛ می ترسم، سردم می شود دستانش را می دزدد. خیسیم. زانوهایم می لرزد. به سمت راست غلت می زنم. چشمانش، چشمانش را نمی بینم. می گوید قرار ما فردا صبح، بیا باشد؟
دندان هایم به هم می خورد موهایم ناودان باران شده است. می دوم باران نمی بارد هوا پر از ستاره است و تمام چراغ ها روشن است. من هرشب دلم برای کسی تنگ می شود که هیچ وقت ندیدمش.

پ.ن۱: گفتی بنویس نوشتمِِ، البته درباره ی آن ملاقات کذایی هم نوشتم که چون اهمیتی نداشت ! نمی گذارم.

پ.ن۲: خاطرم خالی است از بوی نم باران و گل مریم و آن سنگ قبری که رویش را شستیم، من اگر فراموش کردم تو چرا چشمانت خاکیست.

سختم نه حتی به سنگی مانم

parekalagh — Fri, 02 Oct 2009 19:54:28 GMT

صبح نمی شود

تا تو هرچقدر می خواهی بخوابی

پ.ن: به خدا امتحان کردم، خب نشد،نمی شه، میشه کلی حرف داشت و نگفت و اما نمیشه چیزی نداشت و کلی گفت. می پرسی اصرارت چیه؟ میگم: این جا یادآور روزهای خوش دلتنگی منه... نمی خوام از دستش بدم. اما حالا که حرفی نیست جز احساسی شلوغ و سخت، که به حرف نمی آیدو سر به تو کرده، می روم تا کمی بخوابم شاید صبح ...

parekalagh — Sat, 26 Sep 2009 12:21:18 GMT

به پشت میله های نازک دستانت٬
مرا به دست نگه٬
دستبندست

یادش بخیر

parekalagh — Mon, 14 Sep 2009 08:15:24 GMT

خدا یادش هست
من یادم هست
تو هم یادت هست
به هم گفتیم٬ همدیگر را یادمان باشد
یادش بخیر...

همیشه روزی هست که من نیستم، تو نیستی

parekalagh — Fri, 04 Sep 2009 21:13:59 GMT

شايد ديگر هم كلام نشديم

من رفتم

تو رفتي

وديگركسي باقي نماند تا از او بپرسيم

چرا هم كلا م نشديم